Geslaagde Lustrumtocht
“Houtrib hier de roeiboot Noorderhaaks.” “Zegt u het maar Noorderhaaks.” “Ik wil graag een doorvaart naar het IJsselmeer.” “Bent u een roeiboot?” “Jazeker, 10 meter lang en knalgeel. We liggen 500 meter voor de sluis.” Dan is het een poosje stil. Waarschijnlijk pakt iemand in het bedieningshuis zijn verrekijker om te kijken of het geen grap is. Dan, “komt u maar verder naar de bakboordsluis Noorderhaaks.”
Zomaar een ervaring uit onze lustrumtocht. Maar er waren er meer. Bijvoorbeeld de voorbereiding. Met Carolien Middelink heb ik een aantal avonden gezeten om de plannen uit te werken. Er werden oproepen gedaan, mails verstuurd, belletjes gepleegd, boodschappen gedaan en vervoer geregeld. Carolien verkende de tocht op de motor, ik deed dat op de fiets.
En toen werd het eind april, zonovergoten, stabiel lenteweer, hoge druk in overvloed. Echter juist tegen het weekend komen storingen dichterbij en zien we de weersverwachtingen per uur veranderen. Kan het wel, kan het niet. Code geel voor zaterdag, het zal toch niet. En dan, wordt het een prachtige zaterdag, zwakke wind uit het zuidwesten, ruimend naar west.
Lichte rimpels
We vertrekken op zaterdagmorgen vroeg uit de haven van de Blocq van Kuffeler waar we de Noorderhaaks de dag ervoor al hebben afgemeerd. Met een gangetje van zo’n 10 km/uur schiet het lekker op. Het Markermeer rimpelt licht en daar is alles mee gezegd. We liggen dan ook lekker op schema op weg naar de Houtribsluis in Lelystad. Aan boord zijn Hester, Jan, Berry, Marco en ikzelf en de stemming is opperbest ondanks een licht regenbuitje.
Na vlotte passage van de sluis gaan we op weg naar de windmolens langs de IJsselmeerdijk. Daar breekt de zon heerlijk door en trekt de wind iets aan. We halen zeilboten nog altijd moeiteloos in en koersen richting Urk. Huh, Urk? Oeps, navigatiefoutje, de cursor is uit beeld verdwenen. Na een kleine reset liggen we weer op koers. We stoppen nog een keer voor een boterham en een smeerbeurt met zonnebrand en gaan via de kortste weg naar de Ketelbrug. Eronderdoor, stuurboord uit en zie daar, de middagploeg komt net aan bij het strandje.
Tijdens de wissel is het gezelligheid troef. Wij hebben heerlijk geroeid, de middagploeg heeft er zin in, de zon schijnt, wat wil je nog meer. Na een selfie op het strand met de hele crew, verdwijnt de nieuwe bemanning al snel op het Ketelmeer uit zicht. Aan boord zijn Dion, Anke, Els, Suzanne en Inka. Eind van de middag verwachten we hen in de haven van de Bremerbergschehoek waar we een ligplekje voor de nacht hebben besproken.
Wij gaan zelf met het busje, bestuurd door Carolien, terug naar ons basiskamp, de RV Pampus in Almere. Terwijl wij douchen zet Carolien een heerlijke lunch op tafel. We kletsen tijdens de lunch volop en zijn het erover eens dat het een prachtige tocht was.
Cappucino
In de loop van de middag vertrek ik met het busje naar de Bremerbergschehoek, reken af met de havenmeester en besluit de Noorderhaaks tegemoet te rijden om vanaf een strandje nog wat foto’s te maken. Zo halverwege Elburg, zet ik het busje aan de kant bij een aantal geparkeerde auto’s op de dijk. Ik wandel door een heg en enkele struiken en kom op het strand. Kijk naar rechts, een naakte man met een dikke buik. Hetzelfde zie ik op links en verderop twee mannen die hun broek aantrekken. Mijn roze poloshirt schijnt de aandacht te trekken en dus ben ik in no-time terug bij de haven waar ik van schrik een cappucino bestel. Helaas geen foto’s van de Noorderhaaks.
Even na 18.00 uur komt de Noorderhaaks in zicht. Ik zwaai op de kop van de steiger waar Els mij opmerkt en soepeltjes langszij afmeert. Ik zie blije gezichten maar ook licht vermoeide benen. De wind was toch nog wat aangetrokken en nog niet echt naar het westen gedraaid waardoor het wind tegen was op het laatste lange stuk.
Biertje
We rijden met het busje terug naar Almere, ik deel winegums uit en maak uit de verhalen op dat ze hebben genoten van de tocht en de natuur op de randmeren waar de watervogels hun pasgeboren kroost verzorgen. Suzanne, die als introducee mee is, meldt dat ze zeker lid gaat worden en dat blijkt een dag later ook. Welkom bij de club. Intussen heeft Carolien het diner geregeld. Terwijl de rest gaat douchen gaan we samen op pad naar het Chinees restaurant. Het wordt erg gezellig aan tafel, er wordt lekker gegeten, we doen er een biertje bij. Wat een topdag was dit, je zal het maar hebben gemist.
Dan volgt dag twee. Zondagmorgen is uiteindelijk wel duidelijk dat het die middag best veel gaat regenen. De ochtendploeg is echter al om 07.00 uur bij RV Pampus waarna we snel vertrekken naar de andere kant van Flevoland waar de boot nog ligt. Carolien gaat deze ochtend varen met Daniël, Thea, Olaf en Nicole. Na te zijn geïnstalleerd vertrekt de ploeg, goedgemutst en hopende dat het droog blijft. Wisselpunt is de jachthaven van de Eemhof, 35 kilometer verderop.
Donkergrijs
Bij vertrek is de wind zwak uit het zuiden. Dat is niet verkeerd op de twee grote open stukken die voor hen liggen. Het Veluwemeer tot Harderwijk en het Wolderwijd tot aan Zeewolde kunnen onstuimig zijn met flinke wind. Omdat Daniël ook lid is van de RV Harder uit Harderwijk, wordt een ommetje langs die vereniging gemaakt. Daarna gaat het richting Zeewolde waarna intussen ook de wind naar het zuidwesten is gedraaid. Tegenwind dus die ook nog wat aantrekt. Ook de lucht verandert van kleur naar licht en donkergrijs. Op het laatste deel valt er dan ook regen uit een dicht wolkendek.
Intussen heb ik contact gehad met Jan en Henk. Zij staan met Sonja, Erica en Rick gepland voor de middagetappe. Gezien de voorspelde regen, 5 uur lang nat worden, is besloten om de boot bij de Eemhof uit het water te halen. Erg jammer maar volledig te begrijpen. Een roeitocht is minder leuk als je nat en koud bent. De havenmeester maakt op afstand de slagboom voor ons open zodat ik met de trailer het terrein op kan. Het is een perfecte helling en de Noorderhaaks ligt al snel op de kar. Ondanks wat regen zit de stemming er nog goed in en komen de verhalen.
Wat denk je van deze: “Sluis hier de roeiboot Noorderhaaks.” “Zegt u het maar Noorderhaaks.” “Kunt u ons schutten.” “Nee, ik mag geen roeiboten schutten.” “Maar we kunnen hem er niet uit tillen.” “Oh, heeft u lijnen om vast te maken in de sluis.” “Ja die hebben we.” “Dan mag u verder komen. Ik maak de sluis klaar.” Althans woorden van gelijke strekking.
Sopje
Omdat ik ook naar de sluis was gereden om wat foto’s te maken bel ik nog even met de sluismeester om te horen wat de procedure met roeiboten is. Hij legt uit dat er in het verleden wel kano’s in de sluis kwamen en dat die nooit vast lagen. Dit was onwenselijk en dus werden kano’s en roeiboten niet meer geschut. Maar deze roeiboot was zeker welkom.
Terug bij Pampus gaat het hele spul douchen en zet ik de lunch klaar. Het is intussen al 15.00 uur dus het wordt een soort van high-tea. Na het eten wordt er afgewassen en maak ik met Thea de boot schoon met een sopje en de tuinslang.
Quotes
Hoewel het rondje Flevoland voor driekwart is afgelegd kijken we terug op twee geslaagde dagen in het weekend van 2 en 3 mei. Helaas gooide langdurige regenval roet in het eten waardoor zondagmiddag niet meer is gestart. De mensen die wel hebben geroeid kijken terug op een mooie roeitocht. Dus nog zomaar even wat quotes:
En tot slot: “Pap, mijn Snickers liggen nog in je auto. Niet opeten he!”
Wat denk je zelf Nicole, hahaha. Lekker hoor.
Ebe van der Land
